W artykule wskazano główne zagrożenia wynikające z nadmiernych osiadań nasypu i niewłaściwego zachowania się słabonośnego podłoża w strefie połączenia drogi z obiektem mostowym na przykładzie budowy dojazdów do wiaduktu nad linią kolejową w Mielcu.

Projekt nasypów na dojazdach do obiektów mostowych posadowionych na słabym podłożu powinien gwarantować, że w strefi e przejściowej połączenia drogi z mostem nie wystąpią w przyszłości problemy związane z nadmiernymi osiadaniami podłoża. W tym rejonie nasypu, ze względu na zmieniającą się wysokość dojazdów, na stosunkowo krótkim odcinku drogi szybko zmieniają się obciążenie podłoża oraz podatność budowli ziemnej. Sposób wzmocnienia podłoża na dojazdach powinien być dostosowany do akceptowalnych wartości osiadań, które mogą wystąpić w tej strefie. Dobre rozwiązanie projektowe ma w tym przypadku duże znaczenie ze względu na zagrożenie powstawania nierówności progowych w rejonie dylatacji obiektu mostowego. Zły stan drogi na dojazdach objawia się często powstawaniem obniżeń lub pęknięć w nawierzchni jezdni i przedostawaniem się wody opadowej w zasypkę za przyczółkami. Naprawa osiadającego nasypu jest nieporównywalnie droższa od kosztu dobrze wykonanego projektu. Ze względów użytkowych przyjmuje się zwykle dopuszczalne osiadanie w najwyższej części nasypu przy przyczółku w granicach 20-30 mm. Rozwiązanie tych problemów przedstawiono w artykule na przykładzie budowy dojazdów do wiaduktu nad linią kolejową w Mielcu.

Artykuł został opublikowany w wydaniu 1/2016, str. 10-13